Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Μιαν ημέραν έτσι μέρες




Μιαν ημέραν έτσι μέρες άννοιξα έναν παναχύριν τζ̆ι εντύχην ο κόσμος μου με πλουμιά του παονιού, τζ̆ι άθθισεν ο κήπος μου με ότι όμορφον ιφκάλλει ο κόσμος, τζ̆αι τα μμάθκια μου είδασιν την αγάπην μες την ομορκιάν, η καρκιά μου ένωσεν την μες την καλοσύνην τζ̆αι μες την αναπνοήν την πονεμένην.


Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

J'ai froid


de mon jardin, 
στη λευκή μα γέρημην Ελβετία.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Τα δεντρά βλαστούν μόνα τους.



Κάθε Νιόβρην γεμώννουν τα όρη τζ̆αι τα πάρκα γραβατωμένους να φκάλλουν σέλφι ότι  «φυτεύουν δένδρα ». 

« Φυτέψτε δέντρα, στην πλαγιάν εκεί, να πρασινίσει όλη γή », ετραουδούσαμεν στο δημοτικόν. Που τον τζ̆αιρόν τζ̆είνον η ανάπτυξη, ο τουρισμός, η εμπορευματοποίηση της άγριας γής επλούτισεν σ̆σ̆ιλλιάες τυχερούς, όσους εξέραν να τρέξουν την τύχην ποπίσω μες τα κόμματα που κυβερνούν τζ̆αι κόφκουν-ράφκουν πολεοδομικές ζώνες τζ̆αι τες ζώνες ανάπτυξης. Είδα τον Κάππαρην να γίνεται πόλη, είδα τα σπερμένα που τα Λιβάθκι̮α, την Ορόκλινην, ως την  Πύλαν να γίνουνται appts for rent, είδα ούλλην την περιφέρειαν της Λευκωσίας μέχρι το Δάλιν, την Νήσου τον Αστρομερίτην να γίνουνται βιομηχανική, οικιστική, μολ, γήπεδα. Είδα την ζώνην που την Κάτω Πάφουν ώς την Πέγιαν να ανοστίζει, την ζώνην που τα Λουτρά ως την Αρκάκαν να γίνεται κακαουσκιά. Έκρουσεν ο Σαϊττάς το 7 όι που πόλεμον. Έκρουσεν πέρσι η Σολιά εν ειρήνη. Τα μούτρα της ανάπτυξης σας είναι μαύρα σαν τον σταχτόν που αφήννει πίσω της, είναι άνοστα σαν τους ακαλλαίσθητους κούλες που στήννετε στην θέσην της γόνιμης ή της άγριας γής για να πουλήτε να φκάλλεται ριάλλια.

Η Σολιά το 11

Η Σολιά το 17


Φυτέψτε δέντρα στην πλαγιά εκεί. Εκεί ναι.

Την περασμένην εφτομάδαν ο θκειός μου ο Κωστής εξιρίζωσεν 50 ελιές. Όσα έτρωα πας τα ψεκάσματα δεν εκάνεν το λάιν να τα καλύψω, τι να κάμεις τα δεντρά άμαν σου μεινίσκει ο κόπος; Η τελευταία εικόνα που μου έμεινεν που τον μακαρισμένον τον θκειόν τον Γιαννήν ήταν η πίκρα πας στο ογδονταπεντάχρονον πρόσωπον όταν τον ήβρα στον καφενέν τζ̆αι έπιαννεν την απόφασην να ξηριζώσει το περβόλιν 300 πορτοκκαλιές. « Πέρσι είπα τους Βούλγαρους, ελάτε ρε, κόψετε τα τζ̆αι πιάστε ότι αφήκουν ». Δεν επατήσαν, τζ̆αι άφηκα τα πορτοκκάλλια τζ̆ι εππέσαν στρομάτσιν πουκάτω που τα δεντρά. Που τουν΄το περβόλιν ενίωσα τζ̆αι εσπούδασα πέντε παιθκι̮ά τζ̆αι τωρά θωρώ το άχρηστον τζ̆αι κρούζει η ψυσ̆ή μου. » Έφκαλεν το πριν να πεθάνει να το έβρουν τα παιθκι̮ά του τζ̆αι τ΄αγγόνια του πελάν. Τα περβόλια του χωρκού μου επόσπασεν τα η ελεύθερη αγορά που σας επλούτισεν τζ̆αι δεν εβρέθην κανένας να συγκινηθεί.

Φυτέψτε δέντρα στην πλαγιάν εκεί. Εκεί ναι.

Ο Σαϊττάς το 03

Ο Σαϊττάς το 08


Κάμνω ζουμ πας τες φωτογραφίες των σέλφι σας τζ̆αι θκι̮αβάζω την αμορφωσ̆ι̮άν σας πας τες εξωτικές ποικιλίες καλλωπιστικών που σας πουλούν τα φυτώρια της αγοράς. Είχαμεν τους Εγγλέζους αποικιοκράτες που εξορατίζαν τους « άχρηστους » αοράτους, τες παλλούρες, τους πέφκους, τους αγγαθερούς ασπάλαθους τζ̆ι εβάλαν ακακίες προσεκτικά επιλεγμένες να νιώννουνται γλήορα, ευκάλυπτους να ξερανίσουν τα έλη, ήβραμεν σας εσάς με τους φίκους Australis τζ̆αι τες αροκάριες της Νέας Καλιδονίας, τες βιρμανικές μπαουχίνιες, τες αυστραλιανές κοκκονιές, ή τες λατινοαμερικάνικες μαστισ̆ιές.

Προσέχετε τζ̆ι εν να ξιμαρίσετε!

Φυτέψετε τα τουλάχιστον μες τα πάρκα σας, δίπλα που τους κούλες σας, να ομοφρίσετε τα μούτρα της ανάπτυξης σας, όπως τον πολιτισμόν σας, όχι στην πλαγιάν εκεί. Φυτέψετε τα μες την έρημον που εχτίσετε μέσα τα παλάθκι̮̮α της άξεστης αρκογκι̮άς σας.

Την πλαγιάν εκεί αφήστε την ήσυχην. Τα δέντρα εκεί βλαστούν που μόνα τους αν με τους καταστρέψετε το οικοσύστημαν για να φκάλετε ριάλλια ή για να πολλύνετε τζ̆είνα πο σ̆ετε.

Έναν δεντράκιν για κάθε μωράκιν πον να κάμετε! Άι στο δκι̮άολον! Ότι ανοησίαν σας κοττίσει ο κάθε επικοινωνιολόγος  της πρασινίλλας θα το πείτε που το μεγάφωνον. Να κάμετε την Κύπρον έρημον τέλλια. Αυτόν της έλειψεν. 340 000 παιδάκια που εγεννηθήκαν τα τελευταία 40 χρόνια στην Κύπρον, ερούφησεν τα η φωθκιά της ανάπτυξης σας σε δέντρα πέρσι έναν βούκκον.

Τα δεντρά τα μόνα τους, είναι σαν την μοναξ̆ι̮άν που γεννούν τα πλούτη σας. Τα δεντρά θέλουν πουλιά, θέλουν μύκητες να συμβιώννουν μαζίν τους, θέλουν έντομα να μάχουνται μαζίν τους, να πολεμούν, να συμμαχούν, να επωφελείται το έναν που τό άλλον, θέλουν άλλα φυτά να τους νοσσιάζουν τες ρίζες να κάμνουν οικοσυστήματα. Τα οικοσυστήματα που καταστρέφει ο πολιτισμός σας δεν θα τα αποκαταστήσει καμιά δεντροφύτευση. 

Οι δεντροφυτεύσεις σας δεν είναι καν φερετζ̆ές να κρύφκει την βίαν της ανάπτυξης σας πας την άγριαν φύσην, πας την παραγωγική γην. Όποιος θέλει να κάμνει δεντροφύτευσην, ας το κάμνει για κκέφιν του τζ̆αι να φήκει τον κόσμον ήσυχον ότι μάσ̆αιται τάχα μου για να τον σώσει. Ο τόπος δεν θέλει σωτηρίαν που λλόου σας εσάς. Που λλόου σας ο τόπος θέλει να τον αφήκετε στην ησυχίαν του τζ̆αι να σταματήσετε να τον καταστρέφετε.




Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Μόσχα, 16 του Νιόβρη 1945

Μερικούς μήνες πρίν ο καλλιτέχνης έπαιζεν σε εκατοντάδες συναυλίες στα μέτωπα των συμμάχων. Σε τούτον το κονσέρτον παίζει για αθρώπους που ενικήσαν το τέρας 7 μόλις μόνον μήνες πριν.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Η Χοιροκοιτία του Γιώργου



Τελευταίαν φοράν που είδα τον Γιώργον τον Κάρβελλον ήταν το καλοτζ̆αίριν. Ετζ̆οιλιοπόναν την Χοιροκοιτίαν. Κοστετράωρα εργασίας να φκει το έργον πριν ν΄αρκέψει η σχολική χρονιά πάλε. Εχάρηκα. Δύσκολα σ̆αίρεται σήμμερα ο κόσμος. Η χαρά άμαν έννεν μες την δημιουργίαν, εν μες την επικοινωνίαν που φωλιάζει. Για να επικοινωνήσεις όμως πρέπει τζ̆αι να συντονιστείς. Να τύχει να συναντήσεις έναν φίλον που αγαπάς την ώρα που τζ̆οιλιοπονά το έργον του εν τύχη. Εν ώρα ακριβώς που μπορείς να συντονιστείς.

Όταν εστράφηκα σπίτιν, έφαα τους τόπους να έβρω το κείμενον μιας ιστορίας ατέλειωτης που άρκεψα τα πρώτα χρόνια που εξεκίνησα να γράφω. Η δύναμη του Γιώρκου έδωκεν μου έμπνευσην τζ̆αι ώθησην να την τελειώσω. Ένωσα πως ήρτεν η ώρα της. Ήταν ένας νέος αρχαιολόγος που ήβρεν υποτίθεται τζ̆είνον το σκεύος το πέτρενον της χοιροκοιτίας. Την ώραν που το ΄έφκαλεν στο φως ήταν μόνος του. Μόνος του μες την σκόνην της ανασκαφής τζ̆αι μες τον λάλλαρον του Ιούλη. Οι ζίζιροι της Χοιροκοιτίας εσαυλαρίζαν όπως τότες, πριν 7000 χρόνια, τζ̆αι τα δρουμπιά, οι ρίγανες, οι σπατζ̆ιές, εσφίγγαν την κόρταν να αντέξουν την ξηρασίαν κάμνοντας τον νερόν τους λάδιν αιθέριον να μεν εξατμίζεται που την πυράν. 

Ο αρχαιολόγος μες την ιστορίαν επροσπάθαν να συντονιστεί τζ̆αι τζ̆είνος με τον δημιουργόν του σκεύους. Εκαθάρισεν την πέτραν που εμετάφερεν το πνεύμαν του πελετζ̆ιτή που δεν αρκείτουν με το να κάμει έναν κουππίν απλά της χρήσης. Εγεωμέτραν την φόρμαν που έδωκεν της πέτρας ο πρόγονος του τζ̆αι απολάμβαννεν την ομορκιάν που έφκαλλεν η φαντασία του αθρώπου πέντε σ̆σ̆ιλιάες γρόνια πριν να αρκέψει να την μελετά, να την κωδικοποιεί τζ̆αι να την ηγράφει σε Ευκλείδιον γεωμετρίαν πας το χαρτίν. Εχάδεφκεν τα κουκκουπούθκια που ήταν  κατταρκασμένα με τζείνον τον μυστήριον τρόπον που εσυνδιάζαν ταυτόχρονα την συμμετρίαν τζ̆αι την ασυμμετρίαν, τζ̆αι ερώταν τον πνεύμαν του δημιουργού αν η ασυμμετρία ήταν ηθελημένη ή αν την επέβαλεν η βυζάκα. Αν ήταν συνειδητή επιλογή του δημιουργού που έθελεν να ξεφύγει που το μέτρον της συμμετρίας ή αν έτσι του ήρτεν διότι δεν έκοφτεν τότες τον κόσμον του που συμμετρίες.

Έπροσπάθαν να συντονιστεί με ότι εμετάφερνεν τη πέτρα τόσους αιώνες. Έβαλλεν πας τα σχήματα της πέτρας λέξεις, τζ̆ι επροσπάθαν να έβρει μιαν που μπορεί η παράδοση των ανθρώπων να εσυντήρησεν τόσα χρόνια. Συμμετρία, κουκκουπούιν, πέτρα, σταυρούιν, γραμμή, σειρά. Η ετυμολοΐα δεν είναι επιστήμη που γράφεται πας την πέτραν όπως την γεωμετρίαν, τζ̆αι δεν αντέχει οχτώ σ̆σ̆ιλιάες γρόνια. Επροσπάθαν να σκεφτεί λέξεις που δεν είναι βράντζ̆ικες, που δεν είναι αράπηκες, που δεν είναι τούρτζ̆ικες, που δεν είναι ρωμαίικες, που δεν είναι εγγλέζικες, που δεν είναι ελληνικές. Ήρτεν του η λέξη μίλλα, για την οποίαν τσακκώννουνται οι γλωσσολόγοι αν εν μήλλα ή αν εν μύλλα, τζ̆ι εσκέφτετουν αν εν μίλλαν που ελιώνναν να βάλουν μες το σκεύος.

Η ιστορία μου έμεινεν τζ̆ειαμαί μισοδότζ̆ιν με το παιδίν να ψάχνει να έβρει μιαν λέξην που μπορεί να έρκεται που τα βάθη της αρχαίας λαλιάς, αλλά φαίνεται ότι η τύχη της ιστορίας τούτης ήταν να χαθεί. Ανακούτρεψα τα χαρκιά μου ούλλα, τζ̆αι ενώ ένοιωθα ότι ήρτεν η ώρα της ιστορίας να τελειώσει, η ιστορία κάπου επήεν τζ̆ι εκρύφτην.


Εμαράζωσα που δεν έκοψα στην Κύπρον πόψε να ακούσω το συμφωνικόν ποίημαν του Γιώρκου. Μπορεί να εκάθετουν η ψυσ̆ή μου στον τόπον της τζ̆αι να μεν είσ̆εν πλέον νόημαν η λύπη που έχασα την ιστορίαν τζ̆ι επήεν με δίχα τέλος. Ήμουν πόψε στην Λευκωσίαν, γράφοντας το τούτον το κείμενον 1500 μίλια μακρυά. Μακάρι να έχω την ευκαιρίαν μιαν ημέραν να ακούσω την Χοιροκοιτίαν του Γιώρκου να την παίξει κάποια άλλη ορχήστρα. Μπορεί να μεν την άκουσα αλλά ένοιωσα την με τα φκιά φίλων, που παρόλον που δεν έσ̆ει λόγια να μου πούσιν τους ήχους, με 3 λέξεις εκάμαν με να αισθανθώ τί ένοιωσεν τη καρκιά τους συντονισμένη με το έργον.


Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Σαν τον Μύρην

Αν σε έχουν ήδη βαφτίσει που ήσουν μωρόν, η χριστιανοσύνη τους δεν θα σταματήσει να σε κατατρέχει ποττέ. Τζ̆αι δυνατός να είσαι τζ̆αι αντοχές να νοιώθεις ότι έχεις, μπορεί να σου αρπάξουν ακόμα τζ̆αι το πτώμαν να το παραδώσουν στους ιερείς τους όταν δεν θα μπορείς να πεις όι. Αν έχεις πλάσμαν έξω που τούτους που σε αγαπά, κανόνισε να καείς πριν, να γίνεις στάχτη σαν τον Κερέμ, να μην του κάμεις σαν που κάμασιν του ποιητή του Μύρη.